13 juli, 2015

Geschreven door Pascalle, in september loopt zij de Dam tot Damloop voor het HDI.

Foto PascalleStel je voor dat je een heel stuk gaat hardlopen of wandelen. De vroege ochtendzon schijnt op je en door een goede nacht zit je nog vol energie. Als het gaat regenen schuil je onder een paraplu, tot het weer droog en licht wordt. De grotere stortbui die volgt is ook nog te verdragen. Dan gaat het stormen. Zonder dat je er invloed op hebt, zak je weg in de modder. Het wordt donker, je weet niet meer hoe je thuis komt. Je zoekt naar houvast. Waar vind je dan nog vertrouwen?

Hardlopen en wandelen vind ik mooi symbool staan voor het leven. Iedereen zet zoveel stappen op het levenspad. Soms door het licht, soms dwars door het donker heen. Zo nu en dan alleen, vaak dichtbij lieve mensen en af en toe met hulp van professionals.

Naast het licht, ken ik ook het donker van het leven goed. Mijn twee lieve papa’s zijn overleden. Toen ik 8 was, kreeg mijn biologische vader, Maarten, een hartstilstand. Een jaar later kwam er een nieuwe man in ons gezin, Harry. Hij werd mijn tweede vader. In 2013 kreeg hij kanker. Zo stond op mijn 19e alles opnieuw stil. Een intense periode met heftige, maar ook met veel mooie en bijzondere momenten. In hetzelfde jaar overleed hij. Twee papa’s moeten missen laat mij worstelen met het leven en de kwetsbaarheid ervan. Toch bleef ik altijd stappen zetten. Soms achteruit, maar ook altijd weer vooruit.

Het is heel fijn dat het Helen Dowling Instituut er is om mensen met kanker en hun naasten om te leren gaan met deze ziekte en het verlies van een dierbare. Zo betekent het HDI ook heel veel voor ons gezin. Ik weet dat mijn moeder en Harry zich daar gezien voelden en ik deel deze ervaring nu ik er zelf hulp krijg. Ik vind de manier waarop mijn behandelaar Martijn mij begeleidt heel fijn. Als ik mijn houvast en het vertrouwen kwijt ben, helpt hij mij dit weer in mezelf te vinden. Ik ben zó blij dat Martijn in het donker met mij mee blijft lopen.

Het HDI heeft heel veel te geven voor mensen die te maken krijgen met kanker. Ik merk dat het letterlijk zetten van stappen met het hardlopen mij ook helpt. Daarom voelt het meedoen met de Dam tot Damloop – en daarmee geld inzamelen voor het HDI – als een mooie combinatie. Het zou super zijn als mensen geld willen doneren. Álles is welkom! Voor alle mensen die bij het HDI fantastisch werk doen. Voor alle mensen die er nu hulp hebben of er nog gaan komen. En last but not least, voor mijn vaders. Mijn papa’s zouden het zó stoer vinden dat ik nu voor de tien mijl ga. Ik zie voor me dat Harry enthousiast met zijn camera bij de finish zou staan. Maarten zou tegen iedereen zeggen hoe trots hij is. Dit beide kan niet meer, maar het geloof dat zij het heel stoer vinden hoe ik nu met-zonder hen verder leef, laat mij steeds weer stappen vooruit zetten. Ik geniet ervan en lééf. Ik hoop dat alle andere lopers dat ook doen. We gaan ervoor 20 september!

Als je wilt, kan je het HDI steunen door iets te doneren op mijn actiepagina >>>

Pluk de dag, met alle stoere stappen die je zet!