27 november, 2014

Dennis HDI columnNadat ik vorig jaar de diagnose lymfklierkanker kreeg, belde een vriendin mij op en sprak de bemoedigende woorden: “Dennis, vergelijk jouw situatie met die van een zeeschildpad. Als deze van tevoren weet wat hem te wachten staat, dat hij maanden moet zwemmen om de oceaan over te steken, dan zou hij er nooit aan beginnen. Maar hij vraagt zich niets af en zwemt … zwemt … zwemt! Soms met de stroom mee en bij tegenstroom laat hij zich meevoeren. Net zolang totdat hij zijn eindbestemming bereikt heeft. Sommigen vergezellen hem en zwemmen met hem mee tot het einde, maar sommigen haken helaas eerder af”. Aan deze prachtige beeldspraak denk ik vaak terug.

Er volgde een beangstigende maand vol met vervolgonderzoeken en uitslagen. Ik werd door vrienden, familie en collega’s overladen met lieve mailtjes, appjes, telefoontjes en kaarten. Tegelijkertijd merkte ik dat een aantal leeftijdsgenoten niet wisten hoe zij met mij moesten omgaan. Sommigen kozen ervoor om continu in contact te blijven, anderen vermeden alle vormen van contact. De meest bijzondere vraag die destijds meerdere keren aan mij is gesteld: “Hoe gaat het verder met je?” Er zijn momenten geweest dat ik niet wist of ik verdrietiger moest zijn vanwege het feit dat ik ziek was, of de onbedoelde onhandigheid die soms voor pijnlijke momenten zorgde.

Daarna kwam ik voor een belangrijke keuze te staan: behandelen of het zogenaamde wait-and-see beleid. Omdat ik pas 26 jaar was en er geen uitzaaiingen waren, kon ik redelijk snel beslissen. Na vijftien bestralingen begon ik langzaam, maar terugkijkend veel te vroeg, aan mijn nieuwe leven. Helaas kreeg ik, door het verliezen van mijn baan, niet de kans om te herstellen op een vertrouwde plek. Ondanks deze nieuwe tegenstroom koos ik er voor om mijzelf niet te laten meevoeren, maar om te blijven zwemmen. Gelukkig vond ik snel een nieuwe werkplek met geweldige collega’s.

De klap volgde drie maanden later. Continue vermoeidheid zorgde er voor dat ik via mijn arts werd doorverwezen naar het Helen Dowling Instituut. Hier ben ik het afgelopen jaar ondersteund bij het verwerken van mijn ‘2013’. Mijn therapeut leerde mij in te zien dat mijn ‘schild’ inmiddels wat meer bagage draagt dan die van de meeste leeftijdsgenoten. Ik heb geleerd mijn grenzen te (h)erkennen, deze zichtbaar te maken voor mijn omgeving, spaarzaam om te gaan met mijn energie en weer stapsgewijs plannen te maken voor de toekomst.

Vandaag heb ik van mijn internist te horen gekregen dat ik een jaar schoon ben. Terwijl ik samen met mijn familie de fles champagne ontkurk, bedenk ik dat ik gelukkig snel uitgebreid antwoord kan geven op de vraag hoe het verder met mij gaat.

Dennis (28 jaar) uit Arnhem